|
محققين همچنين توضيح مي دهند كه اختلالات الكتروليتي و اختلال در عملكرد
مواد سيال بدن در شرايط باليني خاصي با گرفتگي عضلاني همراه شده بوده اند و
بنابراين اغلب چنين بنظر ميرسد كه با وجود فقدان مدركي براي اين معلول ،
گرفتگي عضلات EAMC علت مشابهي دارد .
آنان بررسي هاي خود را چنين آغاز
كردند كه ابتدا مشخص كنند آيا گرفتگي عضلات EAMC در دوندگان ماراتن به
تغييرات در غلظت الكتروليت سرم خون و شرايط آبرساني وابسته است . يك گروه
متشكل از 72 دونده مرد كه در دو مسابقه دوي مسافت اقيانوسي كه هر سال در
مسير 56 كيلومتري شهر كليپ تاون برگزار مي شود ، شركت كرده بودند ، در مورد
سابقه گرفتگي عضلات EAMC مورد پرسش واقع شدند . سپس به جهت بسط و تعميم
شرايط حين مسابقه ، موارد مورد پيگيري و بررسي قرار گرفتند .
همه افراد
قبل و بلافاصله پس از مسابقه وزن شدند تا تغييرات وضعيت آبرساني بدن شان
مورد ارزيابي قرار گيرد . قبل از مسابقه ، بلافاصله بعد از آن و يك ساعت
بعد ، از خون افراد نمونه گيري كردند و غلظت گلوكز ، پروتئين ، سديم ،
پتاسيم ، كليسيم و منيزيم همچنين شاخص هاي مختلف آبرساني مورد بررسي قرار
گرفت .
از 72 دونده تحت بررسي ، 45 نفر سابقه گرفتگي عضلات EAMC داشتند
حال آنكه 27 نفر تجربه قبلي در گرفتگي عضله داشتند . به اين ترتيب 21 نفر
از 45 دونده با سابقه گرفتگي عضلات هم در طول مسابقه و هم يك ساعت بعد آن ،
گرفتگي شديدي را تجربه كردند حال آنكه 22 نفر از 27 دونده با چنين معظلي
روبرو نشدند .
يك گروه بازرسي بمنظور مقايسه اهداف تشكيل شد .
يافته ها به قرار ذيل بودند :همه
حوادث گرفتگي عضلات در نيمه آخر مسابقه يا بلافاصله پس از آن اتفاق
افتادند . بيشترين دوندگان مبتلا به سه مورد يا بيشتر را گزارش كردند .
بطور متداول عضلات پشت زانو 48% و ماهيچه هاي چهار سر 38% با اين معظل
درگير بودند .
بسياري از گرفتگي ها از نظر شدت ، متوسط تا وخيم بودند و با كند كردن قدم ها يا كشيدگي خفيف عضله درد كاهش مي يابد .
گروه
هايي كه قبل و بعد از مسابقه وزن شدند درصد وزن ، حجم خون ، مقدار پلاسما و
سلول هاي قرمز خون شان تفاوت چنداني نداشت . همچنان تفاوتي هم در وضعيت
آبرساني نشان ندادند .
غلظت سديم خون بلافاصله بعد از مسابقه در گروهي
كه دچار گرفتگي عضله شده بودند ، بسيار كم بود . حال آنكه غلظت منيزيم
بسيار بالا بود . به هرحال مشاهده شد كه تفاوت ها بسيار كمتر از آن بود كه
از نظر باليني مورد توجه قرار گيرد .
بعلاوه محققين گزارش كردند كه كاهش
غلظت سديم سرم خون بعد از مسابقه در گروهي كه دچار گرفتگي شده بودند ممكن
است مربوط به جذب ماده سيال افزايش يافته و در طول مسابقه در ميان افراد
اين گروه بوده باشد .
هرچند الگو و نحوه مصرف نوشيدني ها بطور مستقيم
اندازه گيري نشد ، بنظر ميرسد اقزايش مصرف مايعات در گروهي كه دچار گرفتگي
عضله شده بودند تا حدودي به اين خاطر است كه اين ديدگاه كه گرفتگي عضلات به
خاطر عدم آبرساني است ، بسيار رواج يافته است .
اين تصور با يافته هايي
مانند : دوندگاني كه حين تمرينات دچار گرفتگي عضله مي شوند بسيار كمتر
دچار كم آبي مي شوند تا دوندگاني كه بلافاصله بعد از مسابقه دچار اين عارضه
مي شوند . درصد كاهش وزن در اين گروه ها پس از مسابقه به ترتيب 2/9% ,
3/6% بود .
نتيجه تحقيقات ما فرضيه متداول : تمرينات محركي براي گرفتگي عضلات هستند ، را حمايت نمي كند .
گرفتگي
عضلات در دوهاي مسافت طولاني هم با تغييرات در غلظت الكتروليت سرم خون و
هم تغييرات در وضعيت آبرساني همراه است . بنابراين فرضيه هاي ديگر كه به
توضيح علت گرفتگي عضلات در تمرينات محرك مي پردازند ، بايد مورد بررسي قرار
گيرند .
:: موضوعات مرتبط:
گرفتگي عضلات
