در سال‌های اخیر مطالعات زیادی ارتباطات مهم بین روده و مغز را مشخص کرده‌اند. حالا یک بررسی جدید نشان داده است که این ارتباط می‌تواند نقش مهمی در سیستم دفاع ایمنی بدن هم داشته باشد. مطالعات قبلی نشان داده است که مغز و روده به‌توسط شبکه قوی از سلول‌های عصبی باهم مرتبط هستند. به‌طور مثال همین شبکه عصبی است که موجب بورز احساس‌های سیری و گرسنگی در شما می‌شود. مطالعات جدید نشان داده است که این ارتباط نقش مهمی در بروز بعضی بیماری‌ها مانند پارکینسون، اوتیسم، آلزایمر، افسردگی و اضطراب دارد.

تا سال‌های اخیر تفکر غالب این بود که سیستم ایمنی و عصبی دو دستگاه مجزا از هم هستند ولی اکنون تحقیقات به این سمت در جریان است که آیا می‌توان از داروهای مؤثر بر مولکول‌هایی که مسئول انتقال پیام‌های عصبی هستند (مانند دوپامین) در درمان التهاب استفاده کرد. به‌بیان‌دیگر آیا این داروها می‌توانند سیستم ایمنی را هم تحت تأثیر قرار دهند.

محققان دانشگاه دوک بررسی خود را بر روی نوعی کرم نماتود به نام Caenorhabditis elegans که دارای تنها 302 سلول عصبی است انجام دادند. در نظر داشته باشید که سلول‌های عصبی مگس حدود 25 هزار و سلول‌های عصبی انسان 100 میلیارد است.

محققان دارویی به نام کلرپرومازین که در درمان اسکیزوفرنی استفاده می‌شود و تأثیر آن از طریق ممانعت از اثر دوپامین است را در کرم‌ها مورداستفاده قراردادند. همان‌طور که گفتیم دوپامین مولکولی است که مسئول انتقال پیام بین سلول‌های عصبی است. وقتی محققان کرم‌ها را در معرض این دارو قراردادند مقاومت آن‌ها در مقابل میکروب پسودومونا کاهش پیدا کرد. آن‌ها میگویند انتقال سیگنال‌های عصبی به‌توسط دوپامین می‌تواند موجب تغییر پاسخ التهابی بدن به محرک‌های خارجی شود.